Wat voorafging:
Abigail Hobbs heeft Nick Boyle vermoord. - Dat kunnen we aan niemand vertellen.
Ik maak me zorgen over jou, Will. Je leeft je zo helemaal in die moordenaars...
waar Jack Crawford je toe aanzet, dat jij jezelf aan hen verliest.
Misschien moet ik een hersenscan laten nemen.
Voel jij jezelf onstabiel? - Is er een probleem, Will?
Je bent tijd verloren. - Er is iets mis met mij.
Ik ben je vriend, Will. Maakt mij niet uit welk leven je redt, ik geef om jouw leven.
En jouw leven scheidt zich van de realiteit.
Ik kan voel mijn zenuwen kloppen...
net als wagentjes van 'n achtbaan, die omhoog rijden tot de onvermijdelijke val.
Snelle geluiden, die snel voorbij zijn.
Abigail Hobbs maakte 'n einde aan Nicholas Boyle.
Als een ontplofte ballon.
Ze heeft 'n leven genomen.
Jij hebt 'n leven genomen. - Ja, jij ook.
Je bent rouwende, Will. Niet voor het leven dat je nam...
maar voor 't leven dat je ontnomen werd.
Als Abigail het opnieuw kon doen, de gruwel van haar vader achterlaten, dan kan jij dat ook.
Je zou jezelf kunnen losmaken van de waanzin en de moord.
Wij hebben voor haar gelogen.
We kennen beiden de onwerkelijkheid van een leven te nemen.
Van mensen die sterven als we geen andere keuze hebben, we weten dat in die momenten...
dat ze niet van vlees en bloed zijn, maar licht, lucht en kleur.
Is dat niet wat 't betekent om te leven? - Voel jij je in leven, Will?
Ik voel alsof ik vervaag.
Heb je nog tijdverlies ervaren of hallucinaties?
Ja.
Ik wil dat je een wijzerplaat tekent. Met nummers.
De kleine wijzer die het uur aangeeft, de grote wijzer voor de minuten.
Waarom? - Een oefening.
Ik wil dat jij je concentreert op het nu.
En zo vaak als je kan, denk dan waar je bent en wanneer.
Denk na over wie je bent.
Negentien uur zestien minuten.
Ik ben in Baltimore, Maryland.
En mijn naam is Will Graham.
Een praktische geheugensteun.
Iets om een greep op de realiteit te houden.
En te weten dat je leeft.
Quality over Quantity Releases Hannibal S01E10 ~ Buffet Froid
Vertaling: r3p0 & Cdrazar Controle: WinchesterGirl
Wat is daarbinnen gebeurd?
Ik was verward. - Zo heb ik je al gezien en ontzet...
maar ik heb je nog nooit zo bang als dit gezien. - Bang zijn is niets, ik kan deze wel aan.
Ik was enkel gedesoriënteerd, ik kan terug. - Ik zag de blik op je gezicht toen je buiten kwam.
Wat heb je ervaren waardoor je plots stil werd? - Ik kan beter zien en horen als ik bang ben.
Ik kan het alleen niet uitspreken.
Je hebt 't plaats delict verstoord. Dat heb je nog nooit eerder gedaan.
Ik dacht dat ik er verantwoordelijk voor was.
Wat bedoel je, dacht je dat je die vrouw daarbinnen vermoord hebt?
Soms met wat ik doe... - Wat jij doet...
is alle beschikbare bewijzen verzamelen van een plaats delict.
Je extrapoleert, je reconstrueert de gedachtegang van een moordenaar.
Je ziet jezelf niet als de moordenaar.
Ik verloor mezelf tijdens in de reconstructie.
Slechts een moment, eventjes maar.
Ik weet dat je niet graag hebt dat men bezorgd is om je, maar ik ben officieel bezorgt over je.
Officieel? - Ja, inderdaad.
Ik dacht dat de reden was dat je me Dr. Lecter liet zien en geen FBI-psychiater is...
zodat mijn geestelijke welzijn onofficieel blijft.
Ik wil gewoon voorzichtig zijn me je. We willen je niet breken.
Is dat wat hier aan de hand is? Heb ik je gebroken?
Weet je soms iemand die dit beter ongebroken kan doen dan ik gebroken?
Angst maakt je onbeleefd, Will.
Ze heette Beth LeBeau.
Ze is in haar eigen bloed verdronken.
En waar ze niet in verdronken is, ligt over heel de vloer en onder het bed.
Ze probeerde zich te verbergen voor hem. - Hij heeft haar daarheen gesleurd.
Hij lag onder bed op haar te wachten. - Gevochten om haar weg te klauwen.
Hij kende haar. Iemand die om haar gaf, of dat dacht hij toch.
Hij gaf te veel om haar. - Dus we kijken naar vriendjes en ex-vriendjes...
collega's, de kerel die haar boodschappen inpakt voor haar.
Ik heb een schone set afdrukken op het mesheft. Ik veronderstel dat die van jou zijn.
Sorry.
Er is nog huidweefsel, vermoedelijk van de moordenaar...
maar de huid is zo besmet of beschadigd dat het geen bruikbare afdrukken heeft.
Het slachtoffer krabde haar moordenaar diep genoeg om weefsel te verzamelen onder haar vingernagels...
maar kreeg geen bloed. - Waarom bloedde hij niet?
Nadat hij het gezicht van het slachtoffer verminkte, lijkt 't of hij de huid eraf wilde trekken.
Alsof hij 'n masker wilde afdoen?
Ik heb nog altijd die koperen geur aan m'n handen van 't bloed.
Ik kan me niet herinneren 't plaats delict te zien, voor ik mezelf zag haar doden.
Die herinneringen zijn uit 't zicht verdwenen, maar toch ben je er bewust van.
Er is een grandeur aan het geweld dat ik bedacht dat echter voelt dan ik weet dat waar is.
Wat weet je dat waar is? - Ik weet dat ik haar niet vermoord heb.
Ik kan 't niet hebben gedaan, maar ik herinner haar te snijden. Ik herinner haar te zien sterven.
Je moet die waanbeelden overwinnen die je realiteit maskeren.
Wat voor wrede waanideeën heeft deze moordenaar?
Het was niet wreed, het was eenzaam.
Het was wanhopig, zielig.
Ik zag 'n glimp van mezelf in de spiegel...
en ik keek recht door mij heen...
voorbij mij alsof ik een vreemde was.
Je moet je beperkingen eerlijk confronteren met wat je doet.
En hoe het je beïnvloed. - Als je met beperkingen bedoelt het verschil...
tussen geestelijke gezondheid en waanzin, dan aanvaard ik dat niet.
Wat aanvaard je dan? - Ik weet wat voor soort gek ik ben...
en het is niet dat soort gek. Dit kan een aanval van iets zijn.
Dit kan een tumor zijn.
Een bloedklonter.
Ik kan 'n neuroloog aanbevelen.
Maar als het niet fysiologisch is...
dan moet je accepteren dat waarmee je worstelt een geestesziekte is.
Je bent hier in goede handen.
Dr. Lecter hier is een van de meest stabiele mannen die ik ken.
Daar ben ik het mee eens.
Dr. Sutcliffe en ik waren samen stagiaires in Hopkins.
Dat was in 'n ander leven, toen jij je handen ook wel durfde vuil maken.
Ik was altijd aangetrokken tot hoe de geest van 'n mens werkt.
Ik vond het altijd meer dynamisch dan hoe de hersenen werken.
Het weergegeven beeld is interessanter dan de projector, tot de projector stuk gaat.
Dus, Will, deze hoofdpijn.
Wanneer zijn ze echt voor 't eerst begonnen?
Twee tot drie maanden geleden. - Toen Will weer een actief agent werd.
Dat is wanneer ik hem ontmoette.
En de waanbeelden?
Ik kan niet echt zeggen wanneer die begonnen zijn.
Ik werd er langzaam bewust van dat ik wellicht niet droomde.
Een hersenontsteking? Dat is je pre-diagnose?
Ja. - Gebaseerd op?
Ik kon het ruiken.
Dus je reukvermogen is geëvolueerd van de parfum van 'n verpleegster te raden...
tot het diagnosticeren van een auto-immuunziekte.
Hij begon te slaapwandelen en ik bemerkte een zeer specifieke geur.
En naar wat ruikt een hersenontsteking dan?
Het heeft warmte. Een koortsige zoetheid.
Als je het vermoedde, waarom zei je dan niets eerder?
Ik moest het zeker weten.
Symptomen begonnen langzaam en werden steeds erger.
En gisteren vroeg ik hem een klok te tekenen.
Dit is wat hij tekende.
Ach, ruimtelijke verwaarlozing.
Hoofdpijn, desoriëntatie, hallucinaties, veranderd bewustzijn.
Allemaal duidelijke aanwijzingen.
Het is zo zeldzaam om het psychologische effect ervan te kunnen bestuderen...
van dit soort ziekte van iemands geest.
Het is nog zeldzamer om de neurologische effecten ervan te bestuderen.
Een dokter moet het uiteindelijke voordeel van een wetenschappelijk onderzoek afwegen.
Zelfs in onze huidige tijd, weten we weinig over de hersenen.
Er kunnen nog grote vondsten gedaan worden.
De rechterkant van z'n hersenen zijn volledig ontstoken.
Het is Anti-NMDA receptor encefalitis. De symptomen gaan enkel erger worden.
Weet ik. Spijtig voor Will.
Wat ruik je bij mij?
Mogelijkheid.
We hebben niets abnormaal gevonden. - Geen vasculaire afwijkingen...
geen tumoren, geen zwellingen of bloedingen, geen aanwijzingen van een beroerte.
Niets. Er is niets neurologisch fout met je.
Dus wat ik ervaar is psychologisch.
Hersenscans kunnen geen...
geestesziekte diagnosteren. Ze kunnen enkel medische aandoeningen uitsluiten...
zoals een tumor, die gelijkaardige symptomen kan hebben.
We zullen nog een paar testen doen. We zullen nog een paar bloedstalen nemen...
maar ik kan me inbeelden dat ze evenmin duidelijkheid scheppen.
Je wist van het moment dat je zijn klas betrad...
dat je hem in een potentieel destructieve omgeving plaatste.
Ik had acht studenten dood in Minnesota. Will heeft 'm voor mij gevangen.
Hij heeft ook de ziekte van de moordenaar gekregen.
Hij kan niet ophouden met denken hoe het is om een leven te nemen.
Ik heb liever dat hij wat gek wordt, dan dat andere onschuldigen hun leven verliezen...
en ik denk dat hij hetzelfde hierover denkt.
Will is een onschuldige.
Ja, dat is hij.
Wil is gewoon echt. Hij overleeft alles wat ik hem laat meemaken.
Hij zal zich altijd 'n weg terugvechten naar zichzelf.
Niet altijd, tot nu toe.
Hij heeft vandaag een neuroloog bezocht. Ze hebben niets bij hem gevonden.
Dat vond hij maar niets.
Zeg je dat hij wilde dat er iets fout was?
Ik denk dat hij een antwoord wilde dat het geen geestesziekte was.
Denk je dat hij geestesziek is?
Het probleem van Will is dat hij te veel spiegelneuronen heeft.
Onze hoofden zijn ermee gevuld als we kind zijn...
zou ons moeten helpen socialiseren en dan verdwijnen?
Maar Will heeft de zijne behouden, wat weten wie hij is al 'n uitdaging is.
Als je hem naar 'n plaats delict brengt...
is de lucht zelfs beladen met schreeuwen.
Op die plaatsen reflecteert het niet enkel...
hij absorbeert het.
Het is 22:36 uur.
Ik ben in Greenwood, Delaware.
Mijn naam is Will Graham.
Het is 01:17 uur. We zijn in Greenwood, Delaware.
Mijn naam is Will Graham en je bent in leven.
Als je me kunt horen, je bent in leven.
Waarom belde je mij? Waarom niet Jack, of de politie?
Ik belde jou, omdat...
ik niet helemaal zeker weet, of het echt was wat ik zag.
Laten we het dan bewijzen. - Ik greep haar arm...
en een hele laag dode huid scheidde zich van het weefsel daaronder...
alsof ze een handschoen aan had. - Daarom bloedt ze niet.
Klopt, er is geen bloedcirculatie. Er is geen weefsel om 't vast te houden.
Wat deed je er toen mee?
Weet ik niet? - Kan je het je niet herinneren?
Het zou staphylococcus infectie kunnen zijn. Het is dat of lepra.
Haar ogen waren verkleurd. Ze was ondervoed, had geelzucht, dus haar lever stopt ermee.
Ze was doorgedraaid.
Dus ze verminkt een vrouws gezicht omdat ze dacht dat 't een masker was.
Ze kan geen gezichten zien.
Als ze Beth LeBeau vermoord heeft, weet ze misschien niet eens dat ze het gedaan heeft.
Waarom kwam ze dan terug? - Om zichzelf te overtuigen van niet.
Ben jij daarom teruggekomen?
Als ik dat niet zeker wist...
Ik weet dat ik Beth LeBeau niet vermoord heb. Ik wil alleen weten wie wel.
Ik ook.
Jij bent het gespreksonderwerp van veel speculaties op 't bureau.
Wat speculeren ze dan? - Dat Jack je tot het uiterste heeft geduwd...
en je nu zelf te ver bent gegaan.
Deze moordenaar kan haar realiteit niet accepteren.
Daar kan ik me soms in vinden.
Dat gezegd te hebben, voel ik me relatief gezien geestelijk gezond.
Het is 19:05 uur. Ik ben in Baltimore, Maryland.
Mijn naam is Will Graham. - Bedankt voor mij te amuseren.
Ik voel me alsof ik een geest zie.
Wat betreft jezelf of de moordenaar? - Beide.
Ze is echt, dat weet je. Daar is bewijs voor.
Toen je haar vond...
liet je geestelijke gezondheid je niet in de steek.
De tijd wel. - Ben je weer de tijd kwijtgeraakt?
Ik sprak met Dr. Sutcliffe.
We bespraken kort de bijzonderheden van je bezoek, wil je die met mij bespreken?
Er zijn geen bijzonderheden, hij vond niks raars.
Dan moeten we naar antwoorden blijven zoeken.
Misschien sta je toe dat ik zelf wat onderzoek doe.
Je zou niets over mij publiceren, toch Dr. Lecter?
Als er ooit iets van therapeutische waarden zou voorkomen...
zou ik het compleet anoniem opschrijven.
Doe me een plezier en publiceer het pas na de dood.
Na jouw of mijn dood? - Welke ook eerst komt.
Heb je het syndroom van Cotard overwogen?
Dat is een psychische aandoening waarin hij of zij de waan heeft dood te zijn.
Heb je 't over de moordenaar of mij? - De moordenaar uiteraard.
Ze kon haar slachtoffers gezichten niet zien, of probeerde het te ontmaskeren.
Het onvermogen om andere te identificeren wordt geassocieerd met het syndroom van Cotard.
Er gaat dan iets fout in het deel van de hersenen wat gezichten herkent. En ook in de amygdala...
wat die herkenning verwerkt.
Zelfs haar naasten lijken vreemdelingen.
Dus ze reikt uit naar iemand waar ze van houdt, die ze vertrouwt. Voelde zich verraden.
Werd gewelddadig. - Ze kan niets vertrouwen...
of niemand is vertrouwenswaardig.
Haar psychische aandoening staat dat niet toe.
We hebben weefselovereenkomsten, tussen uw dochter en die van het plaats delict, gevonden.
Ik was bijna opgelucht toen ik gebeld werd. Ik dacht dat jullie haar gevonden hadden en ze...
eindelijk rust had. - Je dacht dat ze dood was.
Dat zet me als een vreselijke moeder neer.
Ik probeerde een goede moeder te zijn, ik deed alles wat ik kon. Ik gunde haar gewoon geen pijn.
Niemand betwijfeld uw liefde voor uw dochter, mevr. Madchen.
Hoe goed kende ze Beth LeBeau?
Ze waren beste vriendinnen, gingen samen naar school.
Totdat het onveilig voor Georgia was om naar school te gaan.
Wanneer realiseerde u zich dat uw dochter een psychische aandoening had.
Toen ze negen jaar oud was en ze me vertelde dat ze eraan dacht mij te vermoorden.
En zei dat ze al dood van binnen was.
Wat voor symptomen had ze?
Ze had toevallen, hallucinaties en psychische depressie.
Ik was dankbaar dat ze catatonie had.
Was ze wel eens gewelddadig? - Soms.
Wat zei haar dokter ervan? - Niet veel.
Ze verbleef maandenlang in het ziekenhuis.
Bloedtesten, hersenscans, allemaal niet beslissend.
Ze konden nooit met zekerheid zeggen wat er fout was.
En je weet het nog steeds niet?
Ze zeiden het van alles kon zijn.
Ze gokken altijd maar wat.
Ik heb zelf onderzoek gedaan, ik heb elk woord opgeschreven dat de dokter zei.
Verschillende termen, heb toen veel geleerd.
Maar het meest van al heb ik geleerd...
hoe weinig bekend is over psychische aandoening.
Ze weten dat er zelden oplossingen gevonden worden.
Het gaat meer over verwachtingen controleren.
"Het gaat meer over verwachtingen controleren." - Mijn verwachtingen veranderen.
Toen Miriam Lass stierf, moest ik naar dit kantoor om alles in te pakken.
Maar, dat bleek te overweldigend te zijn en dat ik gewoon zou moeten gaan.
Gezien ik een stagiaire heb laten vermoorden.
Dat gebrek aan leiderschap van mijn kant af, dat was mijn verantwoordelijkheid.
Je hebt Miriam Lass niet vermoord, dat deed de Chesapeake Ripper.
Zo voelde 't niet voor mij.
Ik heb haar uit een klaslokaal gehaald, net als ik jou daar uitgehaald heb.
Zij was een studente, ik een leraar.
Ik ben net zo verantwoordelijk voor jou als voor haar.
Ik neem m'n eigen verantwoordelijkheid. - Niet voor mij, we kunnen dit samen aan.
Ik verbrak de regels, met Miriam. Ik moedigde haar de regels te breken.
Ik breek de regels met jou.
Door een instabiele agent veldwerk te laten doen? - Speciaal agent.
Dat betekent dat je de FBI vertegenwoordigt. Je representeert mij ook nog steeds.
Heb ik je fout vertegenwoordigd, Jack? - Nee, maar je maakt me nieuwsgierig.
Waarom ben je nog hier, terwijl we allebei weten, dat dit slecht voor je is.
Wil je soms dat ik stop? - Nee, je hebt de mogelijkheid gehad te stoppen.
Die heb je niet genomen, waarom niet? Laat me je vertellen wat ik denk.
Ik denk dat het werk dat je hier doet, enige vorm van stabiliteit heeft opgebouwd.
Stabiliteit is goed voor je, Will. - Stabiliteit vereist een sterke basis.
Mijn basis is gebouwd op zand. - Ik ben geen zand.
Ik ben grondsteen.
Wanneer je aan jezelf twijfelt, hoef je ook niet aan mij te twijfelen.
De Jamón Ibérico. - Je houdt nog steeds van je rare traktaties.
Hoe duurder en moeilijker ze te verkrijgen zijn, hoe beter.
Het is een onderscheid waarvan extra kwaliteit verwacht wordt.
Niet altijd. - Van de Ibéricon...
worden elk jaar maar een paar duizend geselecteerd.
Maar, is het varken...
na aangevet, geslacht en gevacumeerd te zijn, echt beter dan andere varkens?
Het is een geval van reputatie gaat boven kwaliteit.
Dat is irrelevant.
Als de vleeseter denkt dat het beter is, weegt geloof zwaarder dan de waarde.
Een zaak waar psychologie neurologie overheerst. - We weten waar Ibérico z'n varkens vandaan haalt.
Waar haal jij die van jou vandaan?
Bedoel je daarmee Will Graham?
We weten dat je unieke gevallen lief hebt. Wat maakt hem zo uniek?
Will heeft een merkwaardige levendige fantasie.
Prachtig. Pure inlevingsvermogen.
Er is niets dat hij niet kan begrijpen en dat maakt hem bang.
Dus je overbelast zijn gedachten?
Fantasie kan een versnellende werking op koorts hebben.
Hoe ver ga je hierin door? Stop je met overbelasten?
Of ga je helemaal door?
Will is mijn vriend.
Ik zal stoppen. Wanneer dat nodig is.
Hij heeft om meer onderzoeken gevraagd.
Nu we weten wat hij heeft, is het makkelijker te verbergen.
Doe deze in.
Dit is voorbij voordat je 't weet.
Dr. Sutcliffe?
Je bent schoon.
Je had dit niet kunnen doen zonder iets op je te krijgen. En er zit niets op je.
Ik voel me niet schoon.
Het moordwapen heeft dezelfde ziekte, of weefsels, die we bij Beth LeBeau's huis gevonden hebben.
Wat heeft deze gast met de andere slachtoffers te maken?
Alleen ik.
Wat herinner je? - Ik herinner me dat ik hier aankwam...
naar de MRI ging, er weer uitging en vond Dr. Sutcliffe's lichaam.
Geen verwarring? - Niet waar ik me bewust van ben.
Had Dr. Sutcliffe de gewoonte patiënten na werktijd te ontvangen alleen op kantoor?
Hij stond vaak voor je klaar.
Georgia Madchen volgt je hier naartoe...
en terwijl jij in de MRI lag doet ze dit bij je dokter.
Waarom hem?
Ze kan geen gezichten zien, misschien dacht ze dat hij mij was.
Nu we 't er toch over hebben. Waarom jij? - Weet ik niet.
Ik heb een gewoonte om afgedwaalde wezens op te nemen.
Ik probeerde haar te vertellen, op de nacht dat ik haar zag, dat ze leefde, misschien hoorde ze me.
Misschien besefte ze dat al een tijdje niet meer.
Ik kan je zien, Georgia.
Herinner wie je bent.
Het is middernacht...
je bent in Wolf Trap, Virginia en je naam is Georgia Madchen.
Je bent niet alleen. We zijn hier samen.
Ben ik in leven?
Zal ze herstellen? - Er is een grote kans op infectie.
Ze heeft veel vitale lichaamsvloeistof verloren. Zelfs wat botmassa.
Ze wordt behandeld als een slachtoffer van een brand.
Maar ze zal er geestelijk overheen komen? - Ze heeft het syndroom van Cotard.
Die hieraan leiden herstellen bijna allemaal van deze waan.
In extreme gevallen zoals dit met elektroconvulsietherapie.
Ik maak me meer zorgen om Will.
Ik dacht dat je je meer zorgen zou maken om je collega Dr. Sutcliffe.
Dat doe ik ook. Maar Will is in leven.
Hij zoekt nog wanhopig naar een verklaring die alles goedmaakt.
Ik ben zelf ook vrij wanhopig naar wat uitleg.
Ik wil echt met deze vrouw praten wanneer ze bijkomt.
Hoeveel denk je dat ze zich herinnert? - Ik hoop voor haar helemaal niets.
Quality over Quantity (QoQ) Releases Vertaling: r3p0 & Cdrazar
Controle: WinchesterGirl